Ladies and gentlemen, once again The Doors!

Γράφει η Δήμητρα Αγγελοπούλου

To story γνωστό! Καλή ροκ μουσική, smooth-faced καλλιτέχνες, καταχρήσεις , δεμένα μέλη, μεγάλες επιτυχίες, παρακμή και… υστεροφημία. Ο λόγος για τους Doors, το συγκρότημα από την California, που έκανε το κοινό να παραληρεί στα τέλη της δεκαετίας του ’60. To Soccerplus με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων του Jim Morrison -σαν σήμερα στις 8 Δεκεμβρίου του 1943- ξεφυλλίζει σελίδες και διηγείται.

Η αρχή του "κακού"

Όλα ξεκίνησαν το 1965, στην παραλία Venice της Καλιφόρνια, όταν ο Ray Manzarek, εντυπωσιασμένος από την χαρισματική προσωπικότητα του τότε συμφοιτητή του στο τμήμα κινηματογράφου και θεάτρου του UCLA, James Douglas Morrison, του πρότεινε να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα. Και το όνομα αυτού... The Doors. Στην επιλογή του ονόματος καταλυτικό ρόλο έπαιξε το γνωμικό του Βρετανού ποιητή και ινδάλματος του Morrison, William Blake ''There are things known and things unknown , and in between are the doors.'', καθώς και η επιρροή που είχε ασκήσει στη ζωή των δύο φοιτητών το βιβλίο του Aldus Huxley ''The doors of perception''. Για να λέμε , όμως, και του στραβού το δίκιο, σημαντική ήταν η συμβολή και της αντίληψης του Morrison ότι η χρήση των ουσιών που έκαναν σε εκείνη την παραλία -και όχι μόνο- τους έφερνε πνευματικά σε αυτό το ''in between'' σημείο.

Κάπως έτσι , λοιπόν γεννήθηκε το επικό συγκρότημα , με τους Ray Manzarek στα πλήκτρα, Jim Morrison στα φωνητικά, John Densmore στα κρουστά και Robbie Krieger στην κιθάρα. Οι Doors δεν προσέθεσαν ποτέ μπάσο στη σύνθεσή τους και η αλήθεια είναι πως δεν το χρειάζονταν. Η ηλεκτρική δουλειά του Manzarek και η απόκοσμη, deep-sonorous φωνή του Morrison έδιναν στα κομμάτια τους ένα δυναμισμό που απομάκρυνε κι εκ παραλλήλου ενέτασσε το group σε πολλές μουσικές κατηγορίες, ακόμη και σε αυτήν του metal.

Δημιουργικός οργασμός

Έπειτα από δύο χρόνια ταντρικής προετοιμασίας, διονυσιακής έμπνευσης και ατελείωτων ωρών ηχογράφησης, το 1967, οι Doors κυκλοφορούν τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο με κομμάτια όπως το ερωτικό ''Light my fire'', το ''Break on through ...to the other side''(και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) και το really-really-creapy ''The end''. Οι επιρροές από rock, blues , jazz και άλλα είδη είναι εμφανείς, όπως εμφανής είναι και η δυνατότητα του group να παντρεύει όλα αυτά τα είδη για να δημιουργεί ένα αρμονικό και ενδιαφέρον μουσικό σύνολο που μας ταξιδεύει σε άλλη διάσταση.

Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφορεί το ''Strange Days'', στο οποίο οι Doors συνεχίζουν την καλή παράδοση του πρώτου με τραγούδια σαν το ''Love me two times'' και το θρυλικό ''People are strange''. Συμβολικοί στίχοι, σκοτεινές εμμονές, καθαρός ήχος, σταθερός ρυθμός, νεφελώδες κλίμα και ατμόσφαιρα ελευσινίων μυστηρίων, ήτοι Strange Days.

Η κάθοδος των τεσσάρων

Το 1969, την χρονιά έξαρσης του ροκ κινήματος, οι Doors βίωναν , δυστυχώς, την έξαρση του ιού της άμουσης δημιουργίας. Απόδειξη; To “The soft parade”! Με μοναδικές εξαιρέσεις, το ''Touch me'' και το ''Wild Child'', o δίσκος αυτός ήταν ό,τι χειρότερο έχει κυκλοφορήσει η τετράς από την Καλιφόρνια, με έκδηλη την έλλειψη έμπνευσης και τη βιασύνη λόγω πίεσης από τη δισκογραφική τους εταιρεία -ήταν πολλά τα λεφτά, Άρη- οι οποίες σημαδεύουν και το επόμενο album τους, το ''Waiting for the sun''. Σ' αυτό, αν και υπάρχουν τα ''Hello, I love you'', ' το αντιπολεμικό ''Unknown Soldier'' και το ελαφρώς folklor espagnol ''Spanish Caravan'', με στοιχεία flamenco, ενυπάρχει επίσης και το πνεύμα της απώλειας της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας που η μπάντα δημιουργούσε, άλλοτε, σε όλες της τις δουλειές.


Υπαγωγή στον κανόνα

Κανόνας: Τα τελευταία albums των θρυλικών συγκροτημάτων είναι πάντοτε απογοητευτικά και χαμηλότερα των προσδοκιών που γέννησε η πρώιμη περίοδός τους. Οι Doors , ακολουθώντας πιστά τον κανόνα αυτό, κυκλοφορούν το ''Morrison Hotel'', το 1970, και το ''L.A. Woman'', το 1971, τα οποία , αν και περιείχαν κομμάτια , όπως το ''Roadhouse blues'', ''You make me real'', ''Love her madly'', ''Riders on the storm'' -εξαιρετικά δείγματα, δηλαδή- μακελεύτηκαν από την έκδηλη απουσία όρεξης και πρωτοτυπίας και , κατά συνέπεια , κατακρίθηκαν από τους μουσικούς κύκλους της εποχής.

This is the end

To oυσιαστικό τέλος του συγκροτήματος επήλθε άδοξα, στις 3 Ιουλίου του '71, όταν ο Morrison άφησε την τελευταία του πνοή σε ξενοδοχείο στο Παρίσι, λόγω υπερβολικής δόσης ναρκωτικών. Εκείνη την εποχή, τα μέλη του συγκροτήματος είχαν απομακρυνθεί μεταξύ τους, με αποτέλεσμα ο ευάλωτος Jim , μίλια μακριά από τους υπόλοιπους banders, οι οποίοι είχαν αναλάβει χρέη κηδεμόνων του, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής των Doors, να βρεθεί εκτεθειμένος στον εαυτό του.
Κανείς δεν θα ξεχάσει τις μαθήτριες λυκείου, ανά τον κόσμο, οι οποίες , στο άκουσμα της θλιβερής είδησης του θανάτου του ''Θεού'', έκλαιγαν και κυκλοφορούσαν μαυροφορεμένες , ως άλλες Μανιάτισσες μοιρολογίστρες.

Τυπικά , το συγκρότημα συνέχισε την πορεία του , ηχογραφώντας τα ''Other Voicer'', ''Full Circle'' και ''American Prayer''. Τίποτα, όμως δεν ήταν το ίδιο και αυτό , γιατί ο Morrison ήταν το μόνο αναντικατάστατο μέλος, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα. He was the legend!

Η ταινία

Παρατήρηση σε αυτούς που πιστεύουν πως η ζωή των μελών και η πορεία των θεϊκών συγκροτημάτων του '60 και του '70 πρέπει να γίνονται ταινίες: Παιδιά... δεν πρέπει!
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο εμπορικός σκηνοθέτης Oliver Stone, κυκλοφορεί την ταινία ''The Doors'', με πρωταγωνιστές τους Val Kilmer, Meg Ryan και κάτι άλλους. Το φιλμ μονόπλευρο παρουσιάζει, απλά τις σαδομαζοχιστικές και σκοτεινές εμμονές του Morrison, οι οποίες τον οδήγησαν στο τραγικό του τέλος και αφήνει απ' έξω τις διεργασίες με τις οποίες η μπάντα μεγαλούργησε μουσικά και βάδισε αποθεωτικά στα μονοπάτια της ροκ. Οι Doors δεν ήταν έτσι!

Τα συμπεράσματα, δικά σας

Ένα συγκρότημα με τετραετή πορεία, εμπορικές επιτυχίες, επικές συναυλίες, ποιητικούς στίχους, μουσική με στίγμα, πορωμένους fans ακόμη και 40 χρόνια μετά την διάλυσή τους και κομμάτια που μας κάνουν να ανατριχιάζουμε από το βάθος και την πολλαπλότητα της διάστασής τους… Ladies and gentlemen, once again The Doors!

Ήταν η φράση με την οποία ο παρουσιαστής άνοιξε την περίφημη συναυλία των Doors στο Miami, όπου ο Morrison έβγαλε το παντελόνι του, με αποτέλεσμα οι fans του ανά τον κόσμο να επιδιώκουν μέχρι σήμερα τη νομική αποκατάσταση του ονόματός του.