Οι Γερμανοί "κατακτούν" την Ευρώπη

Του Κώστα Τζανιδάκη*

Βέλγιο 1972 – μέρος 4ο

Με 32 ομάδες να λαμβάνουν μέρος στην προκριματική φάση (ρεκόρ συμμετοχής) ξεκίνησε το τέταρτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Οκτώ όμιλοι των τεσσάρων ομάδων με Αγγλία, Ιταλία, Δ.Γερμανία και Σ.Ένωση να τοποθετούνται, όλος τυχαίως, πριν από την κλήρωση, σε διαφορετικούς ομίλους.

Η προκριματική φάση

Στην φάση των ομίλων είχαμε πολλές και ενδιαφέρουσες μάχες μεταξύ σπουδαίων αντιπάλων. Από τον πρώτο όμιλο η Ρουμανία κατάφερε να περάσει το εμπόδιο της ανανεωμένης και άπειρης Τσεχοσλοβακίας, κερδίζοντας τη στο τελευταίο παιχνίδι με 2-1 και παίρνοντας την πρόκριση στη διαφορά τερμάτων. Τον όμιλο συμπλήρωναν η Ουαλία και η Φιλανδία που περιορίστηκαν σε ρόλο κομπάρσου.

Στο δεύτερο γκρουπ έγινε σκληρή μάχη μεταξύ Ουγγαρίας, Γαλλίας και Βουλγαρίας με τους Μαγυάρους να παίρνουν το εισιτήριο της πρόκρισης, χάρη στην εκτός έδρας νίκη τους με 2-0 στο καθοριστικό παιχνίδι με την Γαλλία. Στον τέταρτο όμιλο(για τον τρίτο θα μιλήσουμε παρακάτω) Σοβιετική Ένωση και Ισπανία έδωσαν μια άτυπη ρεβάνς του τελικού του 1964, με τους πρώτους να παίρνουν το αίμα τους πίσω.

Πολύ καλή εμφάνιση πραγματοποίησε και η Βορ.Ιρλανία η οποία κέρδισε δύο φορές την Κύπρο και κατάφερε να αποσπάσει δύο ισοπαλίες στην έδρα της κόντρα στους μεγάλους της αντιπάλους. Στον πέμπτο όμιλο είχαμε την μεγάλη έκπληξη, με το Βέλγιο να αφήνει στα “κρύα του λουτρού’’ Πορτογαλία, Σκωτία και Δανία. Σε τυπική διαδικασία μετέτρεψε τους αγώνες του έκτου ομίλου η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία, εξανεμίζοντας πολύ γρήγορα τις όποιες ελπίδες είχαν Σουηδία, Αυστρία και Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

Στο έβδομο γκρουπ είχαμε τη μεγάλη σύγκρουση Γιουγκοσλαβίας και Ολλανδίας, που πλαισιώθηκε με έναν απρόσκλητο επισκέπτη, τους σκληροτράχηλους Ανατολικογερμανούς. Το Λουξεμβούργο που φιλοδωρήθηκε με 14 συνολικά γκολ από την Ολλανδία, κατάφερε να πάρει τον μοναδικό του βαθμό απέναντι στους Γιουγκοσλάβους, οι οποίοι ήταν αυτοί που τελικά πανηγύρισαν την πρόκριση στην επόμενη φάση! Εύκολη δουλειά είχε η Δυτ.Γερμανία στον τελευταίο όμιλο αφήνοντας εκτός συνέχειας Πολωνία, Τουρκία και Αλβανία.

Εθνική ….απογοήτευση!

Η Εθνική μας ομάδα μετά την πολύ καλή εμφάνιση που είχε πριν από τέσσερα χρόνια, αυτή τη φορά απογοήτευσε ακόμα και τους πιο απαισιόδοξους οπαδούς της. Κληρώθηκε αντιμέτωπη με την Αγγλία, την Ελβετία και την Μάλτα και το μόνο που κατάφερε ήταν να πάρει τρεις βαθμούς από την τελευταία (νίκη με 2-0 και ισοπαλία με 1-1). Σχετικά εύκολα όπως αναμενόταν η Αγγλία πήρε την πρόκριση με την Ελβετία όμως να προβάλει σθεναρή αντίσταση.

Η φάση των ‘’8’’

Το μεγάλο παιχνίδι της προημιτελικής φάσης ήταν αυτό ανάμεσα στη Δυτική Γερμανία και την Αγγλία. Οι Δυτικογερμανοί διέθεταν μία εκπληκτική ομάδα, που πολλοί σήμερα την θεωρούν ανώτερη και από αυτή που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο, δύο χρόνια αργότερα! Έχοντας λοιπόν στη σύνθεση τους τον εκπληκτικό Νέτσερ αλλά και τον αξεπέραστο Μπεκενμπάουερ κατάφεραν να πάρουν τη νίκη μέσα στο Γουέμπλευ με 3-1 (26΄’ Χένες, 84’Νέτσερ, 89’Μίλερ – 77’Λι) και ταυτόχρονα τη μεγάλη ρεβάνς από την ήττα τους στο ίδιο γήπεδο στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1966. Η ρεβάνς ήταν τυπική διαδικασία και απλά το 0-0 επιβεβαίωσε την πρόκριση της Δ.Γερμανίας στην τελική φάση.

Το Βέλγιο έκανε και πάλι το θαύμα του πετώντας έξω την κάτοχο του θεσμού Ιταλία, αφήνοντας όλη την Ευρώπη άφωνη! Στο πρώτο παιχνίδι που έγινε στο Σαν Σίρο και παρότι οι Ιταλοί είχαν και πάλι στη σύνθεση τους τον Ρίβα, η ομάδα του Ραιμόν Γκέταλς παίζοντας έξυπνα και εξουδετερώνοντας τα ατού των αντιπάλων της, κατάφερε να φύγει με την λευκή ισοπαλία. Στη ρεβάνς στο Χέυζελ των Βρυξελλών, οι Βέλγοι προηγήθηκαν 2-0 με γκολ των Βαν Μουρ στο 20’ και Βαν Χιμστ στο 71’ και αφού ο Μπενέτι είχε ήδη σπάσει το πόδι του σκόρερ του πρώτου τέρματος, οι Ιταλοί απλά πέτυχαν το γκολ της τιμής στο 86’ με πέναλτι του Ρίβα. Ουγγαρία και Ρουμανία μετά από δύο ισοπαλίες (1-1 και 2-2) οδηγήθηκαν σε αγώνα μπαράζ στο ουδέτερο Βελιγράδι.

Οι Μαγυάροι τελικά κατάφεραν να επικρατήσουν με 2-1 χάρη σε δύο γκολ του Κότσιτς στο 27’ και στο 89’. Ενδιάμεσα οι Ρουμάνοι είχαν ισοφαρίσει σε 1-1 με τέρμα του Νεάγκου ενώ διαιτητής της αναμέτρησης ήταν ο έλληνας Μίχας. Η Σ.Ένωση τέλος με μια άτυπη επανάληψη του τελικού του 1960 απέκλεισε την Γιουγκοσλαβία αποσπώντας ισοπαλία με 0-0 στο Βελιγράδι και κερδίζοντας άνετα στη ρεβάνς με 3-0 (Κολότωφ 53’, Μπανισέφσκι 74’, Κοζίκεβιτς 90’).

Η τελική φάση στο Βέλγιο

Αν και τα αρχικά πλάνα της UEFA ήταν να δώσει την διοργάνωση της τελικής φάσης στους Δυτικογερμανούς, τόσο η Ολυμπιάδα που θα φιλοξενούσαν την ίδια χρονιά όσο και η ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1974 πάλι σ’ αυτούς, ήταν οι λόγοι που την έκαναν να αλλάξει τα σχέδια της. Έτσι επιλέχτηκε το Βέλγιο, το οποίο είχε ξαφνιάσει με την πρόκριση του στην τελική φάση και φάνταζε σαν το μεγάλο αουτσάιντερ.

Η κλήρωση λοιπόν έβαλε αντίπαλους τους γηπεδούχους με την Δ.Γερμανάι και τη Σ.Ένωση κόντρα στην Ουγγαρία. Στο παιχνίδι που έγινε στην Αμβέρσα οι Βέλγοι στήριζαν τις ελπίδες τους στον προπονητή τους Ραιμόν Γκέταλς, μετρ της τακτικής. Παίζοντας λοιπόν ζώνη και έχοντας επικεντρώσει την προσοχή τους στην εξουδετέρωση του Νέτσερ προσπάθησαν να ανακόψουν την σαφή υπεροχή των αντιπάλων τους,

Ο άσσος της Γκλάντμπαχ όμως ήταν πραγματικά ασυγκράτητος με αποτέλεσμα να φτιάξει δύο γκολ στον Μίλλερ (24’, 71’) και το μόνο που κατάφεραν να πετύχουν οι Βέλγοι ήταν να μειώσουν στο 84’ με τον Πολεούνις, Μετά το τέλος του αγώνα χιλιάδες Γερμανοί κατέκλεισαν το λιμάνι της Αμβέρσα πανηγυρίζοντας την μεγάλη επιτυχία της εθνικής τους ομάδας.

Στον δεύτερο ημιτελικό η Σ.Ένωση με γκολ του Ανατόλι πήρε τη νίκη και την πρόκριση απέναντι στους Ούγγρους, που λίγο πριν τη λήξη έχασαν την ευκαιρία να φέρουν το ματς στα ίσα, όταν πέναλτι του Σάμπο απέκρουσε ο Ρουντάκοφ.

Στον μικρό τελικό που έγινε μπροστά σε μόλις 10.000 θεατές το Βέλγιο κατάφερε να συνέλθει και να πάρει την νίκη απέναντι στην Ουγγαρία, ολοκληρώνοντας την σπουδαία του πορεία. Τα γκολ των νικητών πέτυχαν οι Λάμπερ 24’ και Βαν Χιμστ 29’ ενώ για τους Μαγυάρους σκόραρε ο Κι στο 52’.

Ο μεγάλος τελικός

Στις 18 Ιουνίου λοιπόν του 1972 έγινε ο μεγάλος τελικός το 4ου Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Αντίπαλοι η πρωτάρα σε τελικό Δυτ.Γερμανία και η Σοβ.Ένωση η οποία διεκδικούσε το τρόπαιο για τρίτη φορά σε τέσσερις διοργανώσεις!

Όταν ρώτησαν τον προπονητή των Δυτικογερμανών Χέλμουντ Σεν πια τακτική θα ακολουθήσει η ομάδας του αυτός απάντησε αφοπλιστικά ‘’Ποια τακτική; Έχουμε στο γήπεδο έναν Νέτσερ και έναν Μπεκενμπάουερ’’. Και μάλλον δεν είχε καθόλου άδικο. Το ταλέντο και η ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα των δυο αυτών παικτών έκανε πραγματικά τη διαφορά.

Ο ‘’ξανθός άγγελος’’ όπως αποκαλούσαν τον Νέτσερ ήταν ένας εκπληκτικός τεχνίτης, αέρινος, φινετσάτος, που μπορούσε να σου βγάλει ανά πάσα στιγμή μπαλιά– διαβήτη στα 50 μέτρα. Αδίκησε τον ίδιο του τον εαυτό με την εξωγηπεδική του ζωή, πράγμα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μικρή σχετικά διάρκεια της καριέρας του. Απ’ την άλλη πλευρά ο Μπεκενμπάουερ ήταν ο ορισμός του ολοκληρωμένου λίμπερο. Μια άμυνα μόνος του, υπήρχαν στιγμές στον αγώνα που νόμιζες ότι βρίσκεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Άσπονδοι φίλοι, επιδόθηκαν σε παιχνίδια κυριαρχίας χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει την εικόνα τους στο γήπεδο. Δίπλα σε αυτούς σπουδαίοι επίσης ποδοσφαιριστές (οι περισσότεροι από την Μπορούσια Μέχεν Γλάντμπαχ και την Μπάγερν Μονάχου) όπως οι Μάγιερ, Μπράιτνερ, Χάινκες, Χένες, Μίλερ και πολλοί ακόμα οι οποίοι συνέθεταν σχεδόν μία ακτύπητη ομάδα.

Απέναντι τους η πάντα υπολογίσιμη και έμπειρη Σ.Ένωση με τον Λεβ Γιασίν, κορυφαία μορφή στο πρώτο euro, να την υπηρέτη πλέον από το πόστο του παράγοντα. Παρόλα αυτά ακόμα και η Σοβιετική ΄΄αρκούδα΄΄ ήταν αδύνατο να προβάλλει αντίσταση. Ο Γκέρντ Μίλερ με δύο δικά του γκολ (27’ και 58’) έδωσε το προβάδισμα με 2-0 για την ομάδα του για να ολοκληρώσει τον θρίαμβο στο 62΄ο Βίμερ. Ήταν η αρχή μίας εθνικής ομάδας που για μια πενταετία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Οι συνθέσεις του τελικού

Δυτική Γερμανία: Μάγερ, Χέτγκες, Μπεκενμπάουερ, Σβάρτσενμπεκ, Μπράιτνερ, Χένες, Βίμερ, Νέτσερ, Χάινκες, Μίλερ, Κρέμερς.
Σοβιετική Ένωση: Ρουντάκοφ, Τζοτζουασβίλι, Καπλίτσνι, Ιστόμιν, Κουρτσιλάβα, Κολότοφ, Τρόσκιν, Μπαϊντάτσνι, Μπασισέφσκι (66’ Κοζίνκεβιτς), Κόνκοφ (46’ Ντολμάτοφ), Ονισένκο.

* Ο Κώστας Τζανιδάκης είναι Υπεύθυνος Σύνταξης του μουσικού site www.rockandroll.gr

Διαβάστε την ιστορία των προηγούμενων Euro:

- Εuro 1960: Το πρώτο EURO ήταν... κομμουνιστικό!

- Εuro 1964: Ο δικτάτορας Φράνκο πήρε ρεβάνς από την ΕΣΣΔ

- Euro 1968: Η Ιταλία στον τελικό με εντολή Γερμανού διαιτητή! 

Φωτογραφίες Άρθρου

Βίντεο Άρθρου