Τα συν και το... πλην του Σάντος

Ο Φερνάντο Σάντος (θα) είναι (και επισήμως) ο νέος ομοσπονδιακός προπονητής. Ένα πρόσωπο καθόλου άγνωστο στους Έλληνες. Τα τελευταία χρόνια παρουσίασε δείγματα της δουλειάς του σε διαφορετικές ομάδες με διαφορετικές απαιτήσεις σε διαφορετικές εποχές.

Προσωπικά τον έζησα από κοντά λόγω ενασχόλησης με το ρεπορτάζ της ΑΕΚ στις δύο περιόδους με την κιτρινόμαυρη φόρμα. Φανταστικός άνθρωπος, δουλευταράς προπονητής! Με λίγα λόγια ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ελληνική αγορά.

Τα χρόνια αφομοίωσης στο πρωτάθλημά μας, μέτρησαν για την τελική απόφαση της ΕΠΟ. Είναι γνώστης της ελληνικής κοινωνίας. Έμαθε τα κουσούρια μας, έζησε τις παραξενιές μας, αφομοιώθηκε. Έμαθε να λειτουργεί παρά τις αντίξοες συνθήκες που κατά καιρούς αντιμετώπισε.

Παρουσίασε ομάδες με αρχή, μέση, τέλος. Ομάδες με συγκεκριμένες αρετές ανάλογα με τους ποδοσφαιριστές που τις στελέχωναν. Λάτρης της ταχύτητας και του 4-3-3. Θέλει γρήγορους και δημιουργικούς ακραίους, με συνεισφορά στο αμυντικό παιχνίδι.

Προτιμά τους παίκτες – γραμμής με ικανότητα να συγκλίνουν προς την αντίπαλη περιοχή και να δοκιμάζουν σουτ. Αυτός ήταν ο λόγος που επέλεγε σε αρκετές περιπτώσεις ποδοσφαιριστές με ανάποδο (καλό) πόδι από την πλευρά που αγωνίζονταν.

Ικανός να προσαρμόζεται ανάλογα με το δυναμικό κάθε ομάδας και να αναδεικνύει ποδοσφαιριστές σε ρόλους και σε θέσεις άγνωστες γι’ αυτούς.

Ποιος ξεχνά την ΑΕΚ του 2004 όταν ο Σοάρες (υπό την καθοδήγησή του) έκανε το καλύτερο πρωτάθλημα της καριέρας του και ο Κατσουράνης σημείωνε (για πρώτη φορά) διψήφιο αριθμό γκολ; Το πείσμα (δίχως άλλες λύσεις) για την καθιέρωση των ατάλαντων αλλά γρήγορων Κρασσά και Μπούρμπο στις πτέρυγες; Την ανάδειξη του Ζούλιο Σέζαρ σε πλέιμέικερ από τα άκρα;

Ποιος δεν θυμάται την ΑΕΚ του 2002 με Γκαμάρα, Ιβιτς, Λάκη, Ζαγοράκη, Ζήκο, Τσιάρτα, Νικολαϊδη να σκορπά τον ΠΑΟΚ του Ντούσκο με εξάρα στη Νέα Φιλαδέλφεια και με τεσσάρα στην Τούμπα, παραδίδοντας μαθήματα σύγχρονου επιθετικού ποδοσφαίρου; Ομάδα που του χάρισε τον τίτλο του κυπελλούχου κι έχασε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία λόγω Ψωμιάδη και Βασάρα.

Ο ΠΑΟΚ είναι δικό του δημιούργημα. Τον σταθεροποίησε στην δεύτερη θέση και του έδωσε την δυνατότητα παρουσίασης στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Ανέδειξε MVP έναν παλιό γνώριμο (Βλάνταν Ιβιτς) κι εξέλιξε τον άγουρο αλλά ταλαντούχο Βιερίνια.

Εν ολίγοις, ο Φερνάντο Σάντος είναι από τους προπονητές με γνώση του υλικού που διαθέτουν προτού επιλέξουν την κατάλληλη στρατηγική. Γνωρίζει τους Ελληνες ποδοσφαιριστές από την καλή και από την ανάποδη. Πλέον έχει την ελευθερία επιλογής για να ακολουθήσει (εφόσον κρίνει πως με αυτό τον τρόπο θα πετύχει άμεσα αποτελέσματα) τον αγαπημένο τρόπο παιχνιδιού.

Τέλειος δεν είναι. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί «καρπουζάς» όπως βιάστηκαν να τον αποκαλέσουν οι... ειδήμονες ξεχνώντας πως έχει εργαστεί και στους τρεις γίγαντες (Πόρτο, Σπόρτιγκ, Μπενφίκα) του πορτογαλικού ποδοσφαίρου.

Αλλού βρίσκεται το (πιθανό να προκύψει) πρόβλημα. Σε αντίθεση με τον Ρεχάγκελ, ο Σάντος ήταν για την ΕΠΟ η εύκολη λύση. Έχει ζήσει κοντά μας κι έχει γίνει Έλληνας. Αντιλαμβάνεται το μέγεθος ενός ΠΑΟ ή ενός Ολυμπιακού.

Ο απομονωμένος στην Γερμανία Ρεχάγκελ, με την νοοτροπία του αλάθητου μέντορα, έμενε παγερά αδιάφορος σε πιέσεις. Έκανε ότι ήθελε όπως το ήθελε και κατάφερε το... όγδοο θαύμα.

Ο Σάντος είναι πιο ευαίσθητος στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Θέλει δίπλα του άνθρωπο που θα λειτουργήσει ως περίβλημα, ικανό να απορροφήσει τους (όποιους) κραδασμούς. Τέτοιο περίβλημα ήταν ο Νικολαϊδης (στην ΑΕΚ) και ο Ζαγοράκης (στον ΠΑΟΚ) και πέτυχε ενώ ανάλογο ρόλο δεν βρήκε στον ΠΑΟ όταν έφυγε κυνηγημένος.

Ο Σοφοκλής Πιλάβιος οφείλει (από την πρώτη ημέρα της επιλογής) να μείνει κοντά του στα δύσκολα. Να τον προστατέψει και να τον στηρίξει όποτε οι περιστάσεις το απαιτήσουν. Ειδάλλως θα αποτύχουν και οι δύο.

Ο πρόεδρος της ΕΠΟ θα σφάλλει όποτε τον δείξει ως αποδιοπομπαίο τράγο και ο Πορτογάλος θα πάθει κρίση αυτοπεποίθησης εάν χρειαστεί να κάνει και άλλα πράγματα εκτός των αγωνιστικών αρμοδιοτήτων του.