You too στους U2...

Γράφει η Αng3lian

Θα πουν το One? Το Where the streets have no name? Θα παίξουν 2 ώρες ή λιγότερο? Το 'χει ακόμα ο Bono ή θα δούμε έναν ξεθωριασμένο Ιρλανδό 50άρη να μιμείται το ποπ είδωλο που ερωτεύτηκαν τα κορίτσια στα 80's και τα 90's;

Οι απαντήσεις σε λίγο θα γεμίσουν ψηφιακές μηχανές, κινητά και ό,τι άλλο μπορεί να αιχμαλωτίσει τις στιγμές του σόου που ετοιμάζονται να δώσουν οι U2 μπροστά στο ελληνικό κοινό. Ναι, οι U2 κινητοποιούν ολόκληρη τη χώρα και όχι μόνο την Αθήνα.

Ακυρώνουν τον αγώνα του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ, επιφορτίζουν την Ελληνική Αστυνομία και προσθέτουν δρομολόγια στον ΗΣΑΠ. Το συγκρότημα από το Δουβλίνο έχει γίνει από τα πιο γνωστά brands στην υφήλιο και μέσω της μουσικής του επηρεάζει και συναντά πολιτικούς, ιδεολόγους, νόμους, κρατικές και μη οργανώσεις.

Ο Βοno, o Edge, ο Larry και ο Adam, είναι πάντα ενωμένοι χωρίς να αφήνουν σκάνδαλα να τους επισκιάσουν αλλά και χωρίς να παραμελούν τις προσωπικές τους καριέρες με ενίοτε δικές τους δουλειές. Γίνεται να μην έχουν διαφωνήσει ποτέ; Έστω για την διάταξη μιας setlist; Και ποιος νοιάζεται όμως τελικά;

Ο στόχος τους είναι ένας: Να “U2ποιήσουν” κάθε τι που αγγίζουν να το κάνουν μόδα και να βρίσκονται στο απυρόβλητο όταν κάνουν μια λανθασμένη επιλογή συνάδοντας με τον Tζορτζ Μπους ή μεταφέροντας τα φορολογικά τους στοιχεία από τη χώρα τους που η οικονομία της έχει πολλά κοινά με τη δική μας.

Και όμως, όντας αυτόπτης μάρτυρας πέρσι στο Δουβλίνο, η πόλη πάντα υποδέχεται το προϊόν της με άφθονη Guiness στα μπαρ και όλες τις επιτυχίες τους να παίζουν είτε από cd είτε από καραόκε. 100,000 άτομα γέμισαν τρεις φορές μέσα σε μια εβδομάδα το Croke Park συγχωρώντας το καπιταλιστικό (και συχνά δήθεν) ειρηνόφιλο και υπέρ της παγκοσμιοποίησης προφίλ τους.

Ένοχη απόλαυση

Η μελάνη που έχει χυθεί για τους U2 είναι ασύγκριτα περισσότερη από τον κόσμο που έχει γεμίσει τα στάδια στις συναυλίες τους. Οι εντυπωσιακές πωλήσεις, οι βραβεύσεις, τo τεράστιο λεμόνι, η σκηνή των 360 μοιρών αλλά και οι απόψεις του Bono για το AIDS και την Αφρική γίνονται θέμα συζήτησης, ανάλυσης και διαμάχης πάνω από 20 χρόνια και στις 5 ηπείρους. Δημοσιογράφοι, κριτικοί, κοσμικοί, πολιτικοί, έχουν αναφερθεί με τα καλύτερα και τα χειρότερα για το φαινόμενο των U2.

Όλος αυτός ο κόσμος όμως που στήνεται στην ουρά για να αγοράσει εισιτήριο, που τους κυνηγάει τόσα χρόνια, που παίρνει τα παιδιά του στις συναυλίες, που αφιερώνει το All I want is you σε επετείους και γιορτές, όλοι αυτοί λοιπόν, αποφασίζουν να ακολουθούν τους U2 στους... δρόμους χωρίς όνομα.

Γιατί ταξιδεύουν, χορεύουν, αναπολούν, ερωτεύονται, υποκλίνονται στο μεγαλείο των 4 κορυφαίων μουσικών.

Άλλωστε, ποιος έχει σταματήσει να πίνει Coca Cola, καφέ από τα Starbucks και καύσιμα από την ΒΡ, την ώρα που στέλνει chain emails για τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τους κολοσσούς και το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα;

ΥΓ. Όσο για τις ομάδες που διαμαρτύρονται μία για την Μαντόνα, μία για τον Ρουβά, μία για τους U2, που τους “χαλάνε” τις αγωνιστικές και τα γκαζόν, ας φροντίσουν να φτιάξουν γήπεδα και να μην τους φταίει ο στραβός γυαλός.