Οι πραγματικές αιτίες της βίας στον αθλητισμό

Του Νίκου Συνοδινού

Ο Πειθαρχικός Κώδικας της ΕΠΟ αυστηροποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι. Πλέον οι καμπάνες ηχούν πολύ δυνατά στ' αυτιά των παραγόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά και των φιλάθλων. Το πρόβλημα της βίας ωστόσο δεν αντιμετωπίστηκε. Παραμένει ζωντανό και κάθε Σαββατοκύριακο, θυμίζει στις Αρχές την αποτυχία των μέτρων τους.

Αναμφισβήτητα σε μια κοινωνία που κατα(πιάζεται), μ' ένα κομμάτι της-το πιο δημιουργικό-να εκτονώνεται στα γήπεδα, δεν είναι εύκολο να περιοριστεί η βία στους αθλητικούς χώρους. Το κακό είναι όμως ότι τα ευχολόγια και τα ημίμετρα που λαμβάνονται δημιουργούν την εικόνα πως είναι προτιμότερες οι αντιπαραθέσεις, ακόμη και οι εισβολές και οι καταστροφές στα γήπεδα, απ' ότι στις πόλεις, στους δρόμους, στις πλατείες, στα Πανεπιστήμια...

Η όποια κοινωνική έκρηξη πρέπει να έχει στόχο. Όραμα, ελπίδα, αγώνα. Αυτά που οι Αρχές συντρίβουν μέσα κι έξω απ' τους χώρους αθλητικών συναντήσεων. Εκεί όπου εχθρός παρουσιάζεται ο οπαδός, ο προπονητής, ο ποδοσφαιριστής, ο παράγοντας της αντίπαλης ομάδας. Ζούμε την απόλυτη παρακμή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το Στοίχημα, τις κασέτες, τα παιχνίδια των μανατζαραίων, των ανθρώπων του υποκόσμου που εισέβαλαν στο ποδόσφαιρο για να γεμίσουν τις τσέπες τους. Το σκηνικό τρόμου που στήνεται δεν συνδυάζεται με τον αθλητισμό.

Και αυτή την φορά όμως η επανάσταση πρέπει ν' αρχίσει από την βάση. Οι εμπρησμοί σε Συνδέσμους Φιλάθλων μπορεί να ενισχύουν τα πάθη, αλλά εκεί ακριβώς βρίσκεται η ιστορική ευθύνη των επικεφαλής των οργανωμένων. Αυτών που μπορούν να καθοδηγούν και να νουθετούν τα 15χρονα και 16χρονα παιδιά που ντύνονται χούλιγκανς και βγάζουν τ' απωθημένα τους.

Ξυπνήστε Έλληνες. Κανείς δεν πρέπει να μας επιβάλει ένα νέο εμφύλιο. Τίποτα απολύτως δεν έχουν να χωρίσουν οι Ολυμπιακοί με τους Παναθηναϊκούς, οι Παοκτσήδες με τους Αρειανούς, οι Βολιώτες με τους Λαρισαίους, οι Κρητικοί με τους Γιαννιώτες. Μέχρι πότε θα σας χρησιμοποιούν; Η ζωή κάνει κύκλους και η μέρα που θα ξαναδούμε μαζί στην ίδια κερκίδα φίλους αντιπάλων ομάδων δεν είναι μακριά. Δεν ματαιοπονώ, ούτε ονειρεύομαι.

Όμως φθάνουμε στον πάτο. Μας σπρώχνουν, αλλά λίγο παρακάτω έχει. Μετά αρχίζει η άνοδος. Και αυτή μπορεί να έλθει πολύ γρήγορα σε μια εποχή ανακατατάξεων, όπου εκ των πραγμάτων θα πρέπει να φροντίσουμε και για τον διπλανό μας, αν δεν θέλουμε ν' αφανιστούμε.

Ο τελικός του κυπέλλου ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Ατρόμητο Αθ., μπορεί ν' αποτελέσει την απαρχή για την εξάλειψη της βίας, η οποία δεν θα έλθει από κατασταλτικά μέτρα, αλλά απ' την ειρηνική επανάσταση των φιλάθλων.

Η ΑΕΚ και ο Ατρόμητος, δύο ιστορικές ομάδες της χώρας, κατά βάση λαϊκές, είναι η ευκαιρία παραμονές της Πρωτομαγιάς, να στείλουν το μήνυμα σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν οι άνθρωποι και στην πλευρά της Original, αλλά και σε αυτή των Fentagin, που μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες, για να νικήσουν το σύστημα που τους θέλει εχθρούς.

Η ανθρώπινη θέληση μπορεί να κάνει θαύματα. Ο τελικός ν' αποτελέσει πραγματική γιορτή του ποδοσφαίρου και οι φίλοι των δύο φιναλίστ να φύγουν αγκαλιασμένοι απ' το Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας. Θα γίνουν προσπάθειες να μπουν τρικλοποδιές σε μια τέτοια πρωτοβουλία, καθώς υπάρχουν ισχυρά συμφέροντα που θα θιγούν. Η χρυσή ευκαιρία είναι μπροστά. Φίλαθλοι, αρπάξτε την.