Ο Ολυμπιακός κόντρα στην παράδοση

Του Άρη Κόκκινου

Αν ρίξει κανείς μια γρήγορη ματιά στην ιστορία του Ολυμπιακού θα παρατηρήσει ότι η ομάδα κάνει σερί κατακτήσεις τίτλων αλλά όταν σπάει αυτό το σερί τότε κάνει πολλά χρόνια να σηκώσει κεφάλι. Μετά το 1959 πανηγυρίζει το 1966, από το 1967 το 1973, από το 1975 το 1980, από το 1983 το 1987 και μετά ακολουθούν τα πέτρινα χρόνια…
Εξαίρεση αποτελεί η περίοδος 2004-05.

Τότε

Στον πάγκο επέστρεψε ο προπονητής με τις περισσότερες κατακτήσεις, άριστος γνώστης του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ισχυρός άνδρας, πρόεδρος και μεγαλομέτοχος, ο δημιουργός της ερυθρόλευκης αρμάδας που σάρωσε τους τίτλους, ο παράγοντας που ήξερε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον το παιχνίδι του πρωταθλητισμού, ο Σωκράτης Κόκκαλης . Η ομάδα είχε διατηρήσει τον κορμό των ποδοσφαιριστών που την οδήγησαν στο ανεπανάληπτο σερί των επτά πρωταθλημάτων και είχε έντονο ελληνικό στοιχείο γαλουχημένο με τα ερυθρόλευκα ιδεώδη . Παράλληλα στο καλοκαιρινό μεταγραφικό παζάρι αποκτήθηκαν Νικοπολίδης και Ριβάλντο – ποδοσφαιριστές σφυρηλατημένοι στην πίεση του πρωταθλητισμού – προσδίδοντας στην ομάδα επιπλέον ποιότητα, προσωπικότητα με την τεράστια ποδοσφαιρική τους αξία. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το ότι ο Ολυμπιακός είχε πλέον το δικό του γήπεδο, επέστρεφε στη φυσική του έδρα, τότε καταλαβαίνει κανείς πως υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για Θρυλική επιστροφή στην κορυφή.

Σήμερα

Προπονητής είναι ο Ερνέστο Βαλβέρδε που έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα αυτό με τον Ολυμπιακό ενώ τα ηνία της ομάδας πέρασαν στα χέρια του Βαγγέλη Μαρινάκη που έδειξε να μαθαίνει πολύ γρήγορα τόσο το παιχνίδι των μεταγραφών όσο και τη διαχείριση ποδοσφαιρικών κρίσεων. Μένει να δούμε πόσο γρήγορα θα μάθει το παιχνίδι του πρωταθλητισμού.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού έγινε ανανέωση σε ποσοστό 50% στην ομάδα. Έφυγαν ποδοσφαιριστές που κρίθηκε ότι δεν μπορούν να προσφέρουν και στη θέση τους ήρθαν άλλοι με αναμφισβήτητη ποδοσφαιρική αξία προερχόμενοι στην πλειοψηφία τους από προηγμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα.

Όμως ρίχνοντας μια προσεκτικότερη ματιά στο φετινό ρόστερ του Ολυμπιακού μπορείς να δεις ότι με εξαίρεση τους παίκτες που υπήρχαν και το 2009 όταν πανηγύρισε η ομάδα τον τελευταίο της τίτλο δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να έχει γευτεί τη χαρά της κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Ούτε ο ακριβοπληρωμένος Ριέρα, ούτε ο Ιμπαγάσα, ούτε ο Φουστέρ, ούτε ο Ουρτάδο, ούτε ο Χολέμπας , ούτε ο Μοντέστο,ούτε ο Μιραλάς, ούτε ο Νέμεθ. Εξαίρεση αποτελούν οι Πάντελιτς με 1 πρωτάθλημα Σερβίας το 2004 και Ρόμενταλ που έχει πανηγυρίσει 4 πρωταθλήματα Ολλανδίας με την παρατήρηση ότι τελευταία φορά ήταν πριν επτά χρόνια...

Νικοπολίδης – στο τέλος της καριέρας του– Τοροσίδης , Αβραάμ, Ραούλ Μπράβο, και Ντουντού είναι οι μόνοι που είχαν συμβολή στον τελευταίο τίτλο της ομάδας. Μήτρογλου, Γιάννης Παπαδόπουλος και Γκαλίτσιος συμπλήρωναν το ρόστερ.

Αρκούν για να μυήσουν και τους υπόλοιπους στα μυστικά και την πίεση του πρωταθλητισμού;
Δεν είναι τόσο εύκολο αν σκεφτεί κανείς ότι έχει μειωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό το ελληνικό στοιχείο στην ομάδα .
Το στοίχημα του Βαγγέλη Μαρινάκη είναι μεγάλο, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα …. που διαθέτει για να το κερδίσει. Αν τα καταφέρει τα οφέλη θα είναι πολλά, όχι μόνο οικονομικά.

ΥΓ. 1 Με ήττα στην πρεμιέρα ο Ολυμπιακός δεν έχει κερδίσει ποτέ τον τίτλο. Θα τα καταφέρει φέτος με Βαγγέλη και Ερνέστο;

YΓ. 2 Θυμάμαι to 2004-05 τον Ολυμπιακό να μαζεύει 10βαθμούς – μετά από έξι χρόνια – στο Champions League και να χάνει την πρόκριση στο τελευταίο δεκάλεπτο του τελευταίου αγώνα από τον Τζέραρντ και την παρέα του, μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης. Την ίδια χρονιά έκανε εκτός έδρας διπλό στην Ευρώπη (Κύπελλο Ουέφα) μετά από πολλά χρόνια ανομβρίας αλλά τον τίτλο τον πήρε τελευταία αγωνιστική κι αφού νωρίτερα είχαν αυτοκτονήσει ΑΕΚ & Παναθηναϊκός.

ΥΓ. 3 Οι παρατηρήσεις μου δεν έχουν σκοπό να θέσουν νοκ- άουτ τον Ολυμπιακό από τη διεκδίκηση του τίτλου αλλά να αναδείξουν το πόσο δύσκολο είναι να τα καταφέρει. Γι αυτό απαιτείται μεγάλη συσπείρωση όλων γύρω από την ομάδα ώστε «το Μάη να είναι ωραία με την κούπα στον Πειραιά».