Η «επανάσταση» του τσιγάρου…

Του Γιάννη Συμεωνίδη

Μας έκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις, αύξησαν τους έμμεσους φόρους, «εκτόξευσαν» την ανεργία στα ύψη. Ποια ήταν η απάντησή μας;

Διοργανώσαμε ορισμένες απεργίες, βγήκαν μερικοί από μας στους δρόμους και ύστερα επιστρέψαμε στα σπίτια μας για να ετοιμάσουμε τις βαλίτσες για τις διακοπές μας. Στο μεταξύ, απαγόρευσαν το κάπνισμα από όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους.

Η αντίδρασή μας; Είμαστε έτοιμοι να καταλάβουμε τη Βαστίλη και τα χειμερινά ανάκτορα στις όχθες του ποταμού Νέβα μαζί γιατί «θίγονται» τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Μήπως, λέω μήπως, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας; Γιατί όταν το πλοίο βουλιάζει είναι γελοίο εμείς να εξεγειρόμαστε επειδή απαγορεύεται να φουμάρουμε στο κατάστρωμα. Αφήστε που το ανθρώπινο δικαίωμα που θίγεται περισσότερο είναι εκείνο στη ζωή όσων δεν θέλουν να εισπνέουν το δηλητήριο των καπνιστών…

Για να μην παρεξηγηθώ: θεωρώ πως το δικαίωμα στα πάθη είναι αναφαίρετο. Άλλωστε, η ζωή διαφορετικά θα έχανε το «αλατοπίπερό» της, ό, τι τη «νοστιμίζει» και την κάνει να ξεχωρίζει από αρρωστημένες, κλινικές περιπτώσεις. Γι’ αυτό και θα θεωρούσα παράλογη οποιαδήποτε γενική απαγόρευση του καπνίσματος σε ανοιχτούς ή ιδιωτικούς χώρους.

Σε μια τέτοια περίπτωση θα μιλούσα για μια κοινωνία «1984». Όπως, όμως, δεν θα δεχόμουν κάποιος να μου άρπαζε το χέρι και να με τρυπούσε με μια σύριγγα γεμάτη ηρωίνη, έτσι δεν επιτρέπω και στον οποιονδήποτε να με σκοτώνει, έστω κι από αμέλεια…

Θα ήθελα, ωστόσο, στο τέλος να αφήσω μια γλυκιά γεύση σε όσους ήδη με βρίζετε γιατί «αναμασώ» την αμερικανική προπαγάνδα περί καπνίσματος ή οποιαδήποτε άλλη συνωμοσιολογική θεωρία έχετε υπόψη: αμφιβάλλω αν το μέτρο θα αντέξει περισσότερο από όσο κρατά μια επικοινωνιακή φούσκα…