73-69= "16" και ίσως "4". Τυχαίο; Δε νομίζω…

Του Γ.Παπαδημητρόπουλου

Λίγες ημέρες πριν από το τζάμπολ του Μουντομπάσκετ, οι Έλληνες και οι Σέρβοι επιδόθηκαν σε αγώνα κατς. Οι συνέπειες; Δύο αγωνιστικές τιμωρία για τους παλαιστές. Αστεία πράγματα.

Κατά τη διάρκεια του θεσμού στην Τουρκία, μάθαμε ότι για να προχωρήσεις στη διοργάνωση, πρέπει να ξέρεις μαθηματικά.

Οι Έλληνες διεθνείς τα έβαλαν κάτω και διαπίστωσαν ότι μπορούν να προχωρήσουν στο δρόμο για το μετάλλιο, μόνο αν χάσουν από τους Ρώσους.

Και το έκαναν. Ήθελαν αντίπαλο τη Γαλλία ή τη Λιθουανία, όμως, οι Γάλλοι είναι και αυτοί μεγάλοι… σέφ.

Μακάρι τα παιδιά να μας τα… δείξουν τώρα που θα αγωνιστούν με τους Ισπανούς.

Το έχουν κάνει στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές και αυτό δεν μπορεί κανείς να μην τους το αναγνωρίσει.

Από μια ομάδα, όμως, που με το σπαθί της έχει φτάσει σε κατακτήσεις χρυσών, ασημένιων χάλκινων μεταλλίων, με παρουσίες σε τετράδες, με ειδικό βάρος στο παγκόσμιο μπάσκετ, περιμένεις άλλα πράγματα.

Να βγει από το γήπεδο με το κεφάλι ψηλά. Αν οι διεθνείς μας αισθάνονται έτσι, είναι δικαίωμά τους. Ο κόσμος, πάντως, δεν αισθάνεται το ίδιο μετά το ματς απέναντι στους Ρώσους.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν αφορά την Εθνική μας ομάδα μόνο. Αφορά το μπάσκετ γενικότερα. Η ΦΙΜΠΑ άραγε το πήρε χαμπάρι ή όλα αυτά θεωρούνται υπερβολικά και θεωρίες συνομωσίας;

Οι συγκεκριμένοι υπολογισμοί, οι διασταυρώσεις και η αριθμητική και το γεγονός ότι ομάδες κατεβαίνουν στο παρκέ για να χάσουν, αποτελεί ένα βαρύ χτύπημα στην αξιοπιστία του αθλήματος.

Και επειδή το αγαπημένο σε κάποιους από εμάς μπασκετάκι, έχει πάρει την κάτω βόλτα έτσι κι αλλιώς, καλό είναι μετά από τέτοια φαινόμενα, να μην ασκείται απλώς κριτική.

Εν κατακλείδι, με την τακτική της (σ.σ. και όχι με τη δυναμική της και το παιχνίδι της) η Εθνική Ομάδα απέφυγε τις ΗΠΑ στους «8», αλλά όχι και την Ισπανία στους «16». Ακόμα και αν προκριθούμε η ρετσινιά μένει.

ΥΓ: Όλοι θα πανηγυρίσουμε αν προκριθούμε και προχωρήσουμε, αυτό είναι βέβαιο. Αλλά η ιστορία δεν αλλάζει…